ENERGETYKA, RYNEK ENERGII - CIRE.pl - energetyka zaczyna dzień od CIRE
Właścicielem portalu jest ARE S.A.
ARE S.A.

SZUKAJ:



PANEL LOGOWANIA

X
Portal CIRE.PL wykorzystuje mechanizm plików cookies. Jeśli nie chcesz, aby nasz serwer zapisywał na Twoim urządzeniu pliki cookies, zablokuj ich stosowanie w swojej przeglądarce. Szczegóły.


SPONSORZY
ASSECO
PGNiG
ENEA

TAURON
Polska Spółka Gazownictwa
EuRoPol GAZ
GAZOPROJEKT
CMS

PGE
CEZ Polska
ELECTRUM





KOMENTARZE CMS
CMS


KOMENTARZE CMS

TSUE: Obowiązek zakupu energii z kogeneracji to nie pomoc publiczna
18.09.2017r. 05:06

Piotr Ciołkowski - partner, departament energetyki CMS
Piotr Prawda - prawnik, departament energetyki CMS
13 września 2017 roku TSUE ogłosił wyrok w sprawie kwalifikacji obowiązku zakupu energii elektrycznej wytworzonej w skojarzeniu z wytwarzaniem ciepła, orzekając, że obowiązek ten nie stanowi pomocy państwa.
W czasie, gdy rynek energii żyje wyrokiem NSA potwierdzającym, że spółki prowadzące działalność w zakresie obrotu energią elektryczną wykonują działalność sektorową w rozumieniu ustawy - Prawo zamówień publicznych i mogą podlegać obowiązkowi stosowania przepisów tej ustawy o zamówieniach sektorowych (wyrok NSA z dnia 10 maja 2017 r., II GSK 2299/15), TSUE ogłosił kolejne orzeczenie istotne dla polskiego sektora energetycznego.

Wyrok Trybunału z dnia 13 września 2017 roku w sprawie C-329/15 został wydany w trybie prejudycjalnym, w odpowiedzi na wniosek złożony przez Sąd Najwyższy rozpatrujący sprawę sporu pomiędzy ENEA S.A. a Prezesem URE dotyczącego kary pieniężnej za niezrealizowanie obowiązku zakupu energii wytworzonej w kogeneracji w wymaganej wysokości. Wątpliwości Sądu Najwyższego dotyczyły przede wszystkim kwestii, czy obowiązek zakupu energii elektrycznej z kogeneracji przewidziany w art. 9a ust. 8 ustawy - Prawo energetyczne (w brzmieniu przed 1 lipca 2007 roku) stanowi pomoc publiczną w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Sąd Najwyższy wskazał, że w jego ocenie spełnione są trzy przesłanki zakwalifikowania środka jako pomocy publicznej: przyznanie selektywnej korzyści, możliwość zakłócenia konkurencji oraz możliwość wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Wątpliwości Sądu Najwyższego budziło natomiast wystąpienie czwartej przesłanki, tj. istnienia interwencji państwa lub przy użyciu zasobów państwowych.

Na wstępie rozważań Trybunał wskazał, iż konieczne jest łączne spełnienie powyższych warunków uznania środka za pomoc publiczną. Do przypisania środka państwu wystarczy fakt, iż obowiązek zakupu został wprowadzony w formie ustawy. Jeśli chodzi o przesłankę dotyczącą użycia zasobów państwowych, to obejmują ona wszelkie środki, które organy publiczne mogą przeznaczyć na wsparcie przedsiębiorstw, niezależnie od tego, czy środki takie wchodzą na stałe w skład majątku państwa. Do uznania środków za zasoby państwowe wystarczy, aby znajdowały się one stale pod kontrolą publiczną.

W ocenie Trybunału, od administrowania zasobami państwowymi przez instytucje prywatne należy jednak odróżnić sytuację, w której na przedsiębiorstwa prywatne nałożony jest obowiązek zakupu przy użyciu własnych zasobów finansowych. W przypadku obowiązku zakupu energii z kogeneracji, Trybunał zauważył, iż z uwagi na zatwierdzanie przez Prezesa URE maksymalnych taryf dla sprzedaży energii elektrycznej odbiorcom końcowym, brak jest możliwości regularnego przerzucania kosztów wynikających z realizacji tego obowiązku na odbiorców końcowych. Trybunał wskazał też, że w niektórych przypadkach dostawcy energii elektrycznej (tj. wytwórcy lub spółki obrotu sprzedające energię elektryczną odbiorcom końcowym) nabywali energię z kogeneracji po wyższej cenie, niż cena sprzedaży do odbiorców końcowych, co generowało po ich stronie dodatkowe koszty. Wobec braku możliwości przerzucenia takich dodatkowych kosztów na odbiorcę końcowego, pokrywania ich za pomocą obowiązkowej opłaty nałożonej przez państwo albo innego mechanizmu zapewniającego dostawcom energii elektrycznej pełną rekompensatę kosztów realizacji obowiązku, należy uznać że dostawcy ci nie administrowali zasobami państwowymi, lecz obowiązek zakupu był finansowany przy użyciu ich własnych środków.

Jednocześnie zdaniem Trybunału nie zmienia tych wniosków sama okoliczność, że państwo posiada większość kapitału części przedsiębiorstw podlegających kwestionowanemu obowiązkowi, gdyż nie pozwala to wywnioskować, że wywiera ono dominujący wpływ umożliwiający sterowanie wykorzystaniem zasobów tych przedsiębiorstw.

Ze względu na powyższe okoliczności, Trybunał uznał, że obowiązek, o którym mowa w art. 9a ust. 8 ustawy - Prawo energetyczne (w brzmieniu przed 1 lipca 2007 roku) nie stanowi pomocy publicznej w rozumieniu art. 107 TFUE.

Na zakończenie należy zasygnalizować, że Trybunał w omawianym orzeczeniu zdaje się przyjmować węższe rozumienie pojęcia "interwencji państwa lub przy użyciu zasobów państwowych" niż stosowane przez Komisję Europejską w niektórych decyzjach dotyczących pomocy publicznej w polskim sektorze energetyki (Komisja zresztą w toku postępowania przed Trybunałem utrzymywała, iż obowiązek zakupu energii z kogeneracji stanowi interwencję z udziałem zasobów państwowych).

W sprawie dotyczącej polskiego systemu świadectw pochodzenia energii z kogeneracji (Decyzja KE z dnia 28 września 2016 roku, SA.36518 (2016/NN)), Komisja jako jeden z argumentów przemawiających za kwalifikacją środka jako pomoc publiczną wskazywała okoliczność, że podmioty zobowiązane (przede wszystkim wytwórcy i podmioty sprzedające energię odbiorcom końcowym) w cenie energii elektrycznej przerzucają dużą część kosztów na odbiorców, w związku z czym ciężar finansowy związany z obowiązkiem zakupu świadectw nie spoczywa całkowicie na podmiotach zobowiązanych. Jednakże należy zauważyć, iż podobnie jak wcześniej w przypadku obowiązku zakupu energii z kogeneracji, brak jest ustawowej gwarancji możliwości przerzucenia takich dodatkowych kosztów w pełnej wysokości na odbiorcę końcowego, pokrywania ich za pomocą obowiązkowej opłaty nałożonej przez państwo czy też innego mechanizmu zapewniającego pełną rekompensatę kosztów realizacji tego obowiązku. W przypadku większości odbiorców cena energii jest negocjowana indywidualnie, w przypadku taryfowanych, system zatwierdzania taryf również nie gwarantuje pokrycia realnych i aktualnych kosztów zakupu świadectw.

Ponadto, jako potwierdzenie występowania zasobów państwowych w ramach systemu świadectw pochodzenia Komisja wskazywała także kompetencje i obowiązki Prezesa URE polegające m. in. na weryfikacji wykonania przez zobowiązane podmioty obowiązku umorzenia świadectw i możliwość nałożenia kary administracyjnej za jego niewykonanie, a także fakt określania poziomu obowiązku w drodze rozporządzeń. Są to elementy, które występowały również w przypadku obowiązku zakupu energii z kogeneracji, a które w ocenie Trybunału nie wystarczyły do zakwalifikowania środka jako pochodzącego z zasobów państwowych. W ogóle można odnieść wrażenie, że w przeciwieństwie do Trybunału, który wyraźnie odrębnie badał spełnienie zaistnienia zarówno przesłanki interwencji państwa jak i użycia zasobów państwowych, Komisja w sposób dość dowolny dokonała łącznej oceny spełnienia tych przesłanek.

Można zatem pokusić się o spekulację, czy w przypadku gdyby sprawa stanowiąca zakres decyzji Komisji dotycząca polskiego systemu świadectw pochodzenia z kogeneracji była rozpatrywana przez Trybunał, Trybunał nie uznałby tego środka jako niespełniającego kryteriów uznania go za pomoc publiczną. Choć w odniesieniu do przedmiotowych świadectw pozbawione jest to większego praktycznego znaczenia, gdyż Komisja uznała w końcu pomoc za dopuszczalną, może mieć to fundamentalne znaczenie w innych sprawach, gdzie istnieje ryzyko uznania pomocy za niedopuszczalną ze względu na niespełnienie wszystkich przewidzianych dla niej wymogów, a potencjalnie dany środek w ogóle nie powinien być traktowany jako pomoc publiczna.

Dodaj nowy Komentarze ( 0 )

WIĘCEJ NA TEN TEMAT W SERWISACH TEMATYCZNYCH

O CMS
CMS - to jedna z największych i najbardziej doświadczonych międzynarodowych kancelarii w Polsce, należąca do sieci CMS - największej europejskiej sieci firm prawniczych. Zatrudnia 140 prawników w Warszawie, 2400 prawników w 53 biurach w 27 krajach w Europie. Najważniejsze obszary doradztwa prawnego, to: energetyka, infrastruktura i finansowanie projektów, transakcje, spory i arbitraż, nieruchomości i budownictwo.

DODAJ KOMENTARZ
Redakcja portalu CIRE informuje, że publikowane komentarze są prywatnymi opiniami użytkowników portalu CIRE. Redakcja portalu CIRE nie ponosi odpowiedzialności za ich treść.

Przesłanie komentarza oznacza akceptację Regulaminu umieszczania komentarzy do informacji i materiałów publikowanych w portalu CIRE.PL
Ewentualne opóźnienie w pojawianiu się wpisanych komentarzy wynika z technicznych uwarunkowań funkcjonowania portalu. szczegóły...

Podpis:


Poinformuj mnie o nowych komentarzach w tym temacie


PARTNERZY
PGNiG TERMIKA
systemy informatyczne
Clyde Bergemann Polska
PAK SERWIS Sp. z o.o.
Ebicom
Koncern Energetyczny ENERGA S.A.
ALMiG
Elektrix
GAZ STORAGE POLAND
GAZ-SYSTEM S.A.
Izba Energetyki Przemysłowej i Odbiorców Energii
DISE
BiznesAlert
Obserwatorium Rynku Paliw Alternatywnych ORPA.PL
Elektromontaż Wschód
Innsoft



cire
©2002-2017
mobilne cire
IT BCE