ENERGETYKA, RYNEK ENERGII - CIRE.pl - energetyka zaczyna dzień od CIRE
Właścicielem portalu jest ARE S.A.
ARE S.A.

SZUKAJ:



PANEL LOGOWANIA

X
Portal CIRE.PL wykorzystuje mechanizm plików cookies. Jeśli nie chcesz, aby nasz serwer zapisywał na Twoim urządzeniu pliki cookies, zablokuj ich stosowanie w swojej przeglądarce. Szczegóły.


SPONSORZY
ASSECO
PGNiG
ENEA

Polska Spółka Gazownictwa
CMS

PGE
CEZ Polska
ENERGA





MATERIAŁY PROBLEMOWE

Energetyka Mezopotamii (2)
11.05.2020r. 06:24

dr Piotr Syryczyński
Przez ostatnie dwa lata Irak szuka sposobu podniesienia się na nogi. W maju 2020 uzgodniono pakt o nieagresji elit politycznych, które doszły do wniosku, iż potrzebne jest czasowe zawieszenia broni.

Przez dwa lata dochody Iraku zmniejszyły się z poziomu 250 mln dolarów dziennie (7,5 mld dolarów miesięcznie) do ok 2,9 mld dolarów miesięcznie. To ta sytuacja zmusiła elity tego regionu do zawieszenia broni. Również dwaj najwięksi przeciwnicy (USA i Iran) pomimo zręcznego zlikwidowania w Bagdadzie w styczniu 2020 generała irańskiego oraz kilku osób z kierownictwa wojskowego irackich szyitów nie podjęły dalszej eskalacji konfliktu. Opis sytuacji z lat 2016-2017 i wcześniejszych był opisany w artykule z sierpnia 20181.

W Mezopotamii mamy do czynienia z częściowo niezależnym regionem Kurdystanu i państwem irackim, które obejmuje poza ww. Kurdystanem Irackim także obszary szyickie (południe Iraku) i sunnickie (centralny Irak). Złoża ropy naftowej są w trzech regionach: na południu, w rejonie Kirkuku oraz na terenach kontrolowanych przez rząd regionalny Kurdystanu. Ten region pokazuje (podobnie jak i rząd iracki) dość precyzyjnie swoje przychody z ropy naftowej2. Pokazana tabela (przygotowana i audytowana przez międzynarodową firmę księgową) prezentuje także realny stopień samodzielności Kurdystanu Irackiego w roku 2019.

(882x467)

W roku 2019 średnia cena uzyskiwana (przez Kurdystan) za ropę to było prawie 53 dolary za baryłkę.

(919x133)

Wydobycie w Kurdystanie irackim jest stabilne. W końcu 2016 (gdy jeszcze trwały walki z islamistami) wydobywano tam 0,6 mln baryłek dziennie. W roku 2019 średnie wydobycie wyniosło 0,43 mln baryłek dziennie - pewne złoża zaliczane wtedy do "kurdyjskich" przejął rząd centralny siłami "ochotników" irańskich.

Warto też zauważyć, że od czterech lat wydobycie w Iraku nie wzrasta - przykładowo 4,56 mln baryłek dziennie w październiku 2016 a w marcu 2020 tylko 3,4 mln baryłek dziennie w tym ww. wydobycie w Kurdystanie.

Zatem jak widać własne przychody Kurdystanu (z własnej produkcji ropy naftowej) w roku 2019 były 8,4 mld dolarów w sytuacji gdy przychody całego Iraku były na poziomie wielokrotnie większym tj. około 78,5 mld dolarów (w tym ww. przychody samego Kurdystanu)3 . Irak jako całość uzyskiwał też lepsze ceny od Kurdystanu za swoją ropę (na poziomie nieco ponad 61 dolarów za baryłkę).

Tabelka jw. pokazuje też inną ważną sprawę - Kurdystan Iracki płaci prawie 500 mln dolarów za prąd tureckim firmom. Firmy te oczywiście produkują tę energię głównie z elektrowni wodnych zbudowanych na Tygrysie i Eufracie (a te elektrownie wodne zdecydowanie zmniejszają przepływ w tych rzekach gdyż także znaczna część wody idzie na nawadnianie dla rolnictwa tureckiego). Czyli tak naprawdę Turcja pomaga Kurdom Irackim w wybijaniu się na niezależność przy użyciu elektrowni, które "podsuszają" tereny Iraku bo pozwalają na znaczne zabieranie wody w z tych rzek.

Kurdystan płaci też aż 644 mln dolarów dla firmy tłoczącej ropę naftową. W firmie tej 60 % udziałów ma Rosneft4.

Kurdystan Iracki nie jest w stanie ani kupić prądu z południa (tam są duże braki a Irak importuje prąd z Iranu) ani nie jest w stanie sfinansować budowy nowych źródeł energii ze względu na brak własnych złóż gazu i brak dostępnego finansowania. Kurdystan Iracki, z braku dostępu do morza, nie może także zamówić w tureckiej firmie Karpowership statku-elektrowni5 . Ta firma ma już w budowie 4000 MWe na 20 statkach. Według Bloomberg:

At 8 to 10 cents a kilowatt-hour, Karpowership provides a power ship, a floating storage and re-gasification unit for LNG and, if required, the fuel itself.

Turcja teoretycznie mogłaby odciąć Kurdów irackich od prądu ale tego nie czyni - jest to paradoks polityczno-strategiczny, który wyjaśniam dalej. Dzięki dostawom energii elektrycznej i pewnym działaniom inwestycyjnym sytuacja w Kurdystanie Irackim jest gospodarczo lepsza niż na południu.

Import energii z Iranu do Iraku jest sprawą polityczną. W Q1 2020 przeciętne zużycie energii było na poziomie nawet 13.000 MWe ale import z Iranu sięgał momentami 4.000 MWe. Ciągle jeszcze dwa obszary Iraku tj Salahuddin i Ninawa mają prąd nie więcej niż 20 godzin dziennie. Eksport z Iranu do Iraku to rocznie (poza energią elektryczną) to co najmniej 9 mld dolarów zwykłych produktów rynkowych i istotny eksport gazu (też używanego w Iraku do produkcji energii elektrycznej, prawdopodobnie ok 1.400 - 2.000 MWe mocy irackich pracuje na irańskim gazie).

W ramach sankcji wobec Iranu USA dają co miesiąc lub co 90 dni regularną zgodę na dalszy import energii elektrycznej z Iranu - obecne "zezwolenie" działa tylko do 26 maja 2020. Realnie Irak będzie uzależniony od importu tej energii jeszcze przynajmniej cztery lata (i to zakładając bardzo optymistyczny przebieg inwestycji w nowe moce na około 8.000 MWe). Jednak sytuacja finansowa i pandemia z Q1 i Q2 2020 przekreśliła te plany a więc zależność Iraku od elektrowni irańskich będzie trwała jeszcze długo.

Scenariusz na rok 2020 (przed wybuchem pandemii czy prognozy z lutego), pokazywał założenia dla eksportu ropy z Iraku na poziomie 4 mln baryłek dziennie po cenie rzędu 31 dolarów (średnio w roku 2020). Realnie w marcu 2020 było to mniej (decyzje OPEC+) czyli wyeksportowano 3,4 mln baryłek średnio dziennie po cenie tylko 29 dolarów. Zatem zamiast około 60 mld dolarów do budżetu w roku 2020 będzie nie więcej niż 37 - 43 mld dolarów przychodu.

Na scenie politycznej Iraku działają przynajmniej trzej główni gracze (USA, Iran i Turcja) oraz kilku mniejszych (Rosja, Chiny, Japonia, Arabia Saudyjska). Irak to taki kraj, w którym są i bazy amerykańskie i bazy irańskie. Dwa lata temu "ochotnicy irańscy" wspomagani lotnictwem amerykańskim pokonali islamistów ale ten sojusz wojskowy był tylko po to aby nie dopuścić islamistów do złóż irackich.

Dzięki dość uczciwemu systemowi wyborczemu stworzony iracki parlament reprezentuje wszystkie siły polityczne, które wzajemnie się szachują. Dla przykładu próba na początku 2020 utworzenia rządu "bez większości szyitów" skończyła się fiaskiem. Już trzeci kandydat na premiera nie odnosi sukcesu co jednak nie wstrząsa zbytnio tym krajem bo tak czy inaczej ww. kwoty za ropę wpływają na konta. Zgodnie z podziałem stanowisk prezydent kraju jest Kurdem, premier powinien być szyitą, szefami wielu resortów sunnici ale np. ministerstwo finansów ma jako szefa Kurda. Elity Iraku zaczynają się uczyć negocjacji a zaczyna dominować żądanie zmniejszenia wpływów i Iranu i USA - tzn. coraz więcej ludzi domaga się większej niezależności od zewnętrznych sił.

Zróżnicowane opinie o gospodarce Iraku widać w wielu publikacjach6,7. Realnie rozwój gospodarczy jest zablokowany ze względu na to, że kluczowy kontrakt dla rozwoju Iraku nie może stać się faktem. Jest to kontrakt z amerykańską firma Exxon i chińskim CNPC, który jest od lat blokowany przez zwolenników Iranu ale też przez inne siły polityczne wcale nie powiązane z ajatollahami8. Jest to tzw. South Iraq Integrated Project9 ("SIIP"). Projekt SIIP ma wartość szacunkową nawet 53 mld dolarów (ale szacunki zaczynały się od 5 mld dolarów), jest przygotowywany od 10 lat i miałby polegać na tłoczeniu rurociągiem wody morskiej a następnie zatłaczaniu wody do górotworu po to, aby zwiększyć produkcję z południowych złóż Iraku o około 2,5 lub 5 lub nawet 7,5 mln baryłek dziennie. Teoretycznie pozwoliłoby to Irakowi rzucić na rynki światowe kolejne porcje ropy.

Gdyby ten projekt był realizowany to Irak rzuciłby na rynki światowe dodatkowo dwa razy więcej ropy niż obecnie produkuje. Oczywiście taki dodatkowy "wrzut ropy" jeszcze bardzie pogorszyłby sytuację Federacji Rosyjskiej, łupkarzy w USA a także Libii czy Wenezueli. Tak czy inaczej Irak jest czwartym światowym producentem ropy naftowej (wyprzedza go tylko Rosja, USA i Arabia Saudyjska).

Ten gigantyczny projekt SIIP miałby obejmować szacunkowo10 zwiększenie niskiego współczynnika wykorzystania złóż, które wynosi najwyżej 30 % w Iraku. Technicznie projekt obejmowałby liczne odwierty zatłaczające wodę do złóż na południu kraju, pompownie słonej wody z morza, nowe odwierty do pozyskania dodatkowej ropy z tych złóż (zwiększyłaby się ich wydajność ale potrzebne są do tego też nowe odwierty dla wydobycia), liczne rurociągi eksportowe, nabrzeża, terminale do eksportu ropy itd. itp.

Do realizacji projektu nie trzeba "odkrywać" żadnych złóż. Złoża udokumentowane "zapasowe" stanowią a Iraku ponad 140 mld baryłek. Czyli przy poprawie współczynnika wykorzystania złoża na np. 36 % i wydobyciu nawet 7 mln baryłek dziennie starczyć mogą na 7200 dni czyli na 20 lat. Sytuację zawdzięcza się Saddamowi Husajnowi. Ten dyktator bardzo oszczędnie wydobywał ropę naftowę - tylko ze złóż Kirkuk, Rumaila i Zubair. Wiedziano olbrzymich złożach West Qurna, Majnoon oraz szeregu innych ale wydobycie było do wojny iracko-irańskiej czyli w 1979 tylko na poziomie 3,5 mln baryłek dziennie. Jest to dokładnie to samo wydobycie co w marcu 2020.

Tu jest jedna ze "spiskowych" teorii, która głosi że dyktator "został podpuszczony" do wojny z Iranem właśnie po to aby Irak nie rozwijał się dalej gospodarczo i nie próbował uruchomić swoich gigantycznych większych zasobów ropy naftowej. Bo wtedy byłby znacznie silniejszym graczem na rynku ropy naftowej i w OPEC.

Zatem projekt SIIP to jedyna łatwa technicznie droga odblokowania olbrzymich zasobów dodatkowych znajdujących się na południu Iraku. Planowane docelowe poziomy wydobycia byłyby (po korektach w dół) na poziomie łącznie ok 8,3 mln baryłek dziennie.

(957x411)

Struktura geologiczna (piaskowce) jest taka, że w zasadzie najlepsze wyniki daje zatłaczanie wody dla zwiększenia wydobycia. Gazu (metanu) nie ma dostępnego a ponadto jest potrzebny do podukcji energii elektrycznej. Potrzeba zatem około 1,5 baryłki wody dla zwiększenia wydobycia ropy o 1 baryłkę. Ale wody dokładnie pozbawionej tlenu - rozwój bakterii w obecności tlenu mógłby zablokować pory w złożu.

Eksperci twierdzą, iż po zastosowaniu odpowiednich technik wiertniczych współczynnik wykorzystania tych złóż na południu Iraku może wzrosnąć nie tylko do 50 % ale nawet w niektórych obszarach do 78 %. Zależy to przede wszystkim od bardzo dobrych badań złoża, ich modelu a także odpowiedniego zaprojektowania odwiertów zatłaczających. Generalnie projekt SIIP może dać około 22 % wzrostu współczynnika wykorzystania złóż południowych czyli dać wydobycie na pewno rządu dodatkowych 2,5 - 3 mln baryłek dziennie (lub więcej).

Techniki zatłaczania wody do złoża są znane i stosowane na całym świecie, nie stanowią technicznego problemu, nie generują zagrożeń dla środowiska i są bezpieczne dla złoża (nie powodują jego uszkodzenia) o ile są prowadzone prawidłowo. Zatem co naprawdę od wielu lat blokuje skok wydobycia w Iraku?

Obecnie w południowym Iraku używa się tylko 1 mln baryłek wody dziennie dla zwiększania wydobycia a potrzeba używać 9-13 mln baryłek wody dziennie. Brak wody spowodowała przede wszystkim Turcja oraz zmiany klimatu. Turcja poprzez swój program budowy 140 zapór zabrała 60 % przepływu Tygrysu i 80 % przepływu Eufratu na swoje cele rolnicze. Iran też budując dwie zapory na dopływie Tygrysu (Diyala) spowodował spadek zasilania tej rzeki o 20 % ze swojego terytorium.

Zatem wskutek działania Turcji projekt SIIP powinien obejmować nawet 450 km rurociągów (a minimum 250 km) aby doprowadzić morską wodę na północ.

Rurociągi te powinny być "przewymiarowane" aby doprowadzać wodę nie tylko w celu jej zatłaczania do złóż ale tez na potrzeby równolegle budowanych zakładów odsalania wody. Analogiczny system na Arabia Saudyjska gdzie te same rurociągi tłoczą wodę do obu celów. Ale Arabia Saudyjska inwestowała w ten system od końca lat 60-tych a Irak praktycznie nic nie robił przez 50 lat. Saddam Husajn tez w tym zakresie był podobny do tow. Wiesława Gomułki, który tez wstrzymał inwestycje hydrotechniczne.

Tłoczenie słonej wady na duże odległości realizuje też Chile. Są tam liczne systemy tłoczenia. Największy to Esperanza Sea Water Supply System. Ma on cztery pompownie, długość 147 km i tłoczy wodę na wysokość 2300 m nad poziomem morza. Kosztował około 2,6 mld dolarów. Rozbudowa tego systemu (Expansion Antucoya, średnica 38 i 36 cali) była robiona na zlecenie koncernu miedziowego Antofagasta Minerals S.A, któremu zabrakło wody do projektu kopalni miedzi11. Ten dodatkowy rurociąg będzie tłoczył 2,4 m3/s po rozbudowie kopalni (na razie 1,1 m3/s). 1 Wspomniana poniżej Sierra Gorda uruchomił swój rurociąg w marcu 2014 i tłoczy nim ok 1,5 m3/sekundę morskiej wody.

(765x477)

Jeśli zatem rurociągi ze słoną wodą nie są problemem technicznym to dlaczego taki nie powstaje w Iraku?

Podstawowym problemem jest strategiczna kwestia jak sfinansować taką infrastrukturę - elity polityczne Iraku nigdy nie chciały same zainwestować w ten projekt ale próbują ciągle "namówić" kogoś do tego. Ale transakcja jest trudna do ustalenia gdyż koszty budowy systemu trzeba pokryć teraz na początku a odzysk jest de facto w ropie, której przyszła cena nie jest pewna. Oczywiście gdyby elity Iraku odłożyły z dochodów z ropy kwotę kilkunastu miliardów dolarów i zainwestowały ją to za kilka lat same mogłyby decydować do jakich pól naftowych "podadzą" dodatkową wodę aby zwiększyć wydobycie. A pola naftowe są różnych operatorów, na zasadzie różnych kontraktów i zagadnienie kto i ile i na jakich warunkach dostałby tę wodę jest mocno korupcyjne.

Strony nie mogły się dogadać o realizacji projektu chociaż strona chińska deklarowała w roku 2019, iż może przejąć cały udział firmy Exxon i sama realizować ten projekt. Spór oczywiście szedł i będzie istniał o formułę cenową tego kontraktu i sposób spłacania inwestora oraz kwestię jaką część z tego kontraktu realnie otrzyma Irak (w zamian za te dodatkowe np. 2,5 mln czy 3,5 mln baryłek ropy dziennie). Zarzuty wobec tego kontraktu (bez względu na to czy stroną byłoby konsorcjum amerykańsko-chińskie czy tylko chińskie) były publikowane kilkukrotnie, najlepsza jest wypowiedź p. Ahmed Mousa Jiyad, eksperta pracującego w Norwegii ale z doświadczeniem w Iraku. Wskazuje on na takie zagrożenia w tym kontrakcie13,14,15 :

1. Lider konsorcjum uzyska pozycję monopolistyczną na południu Iraku a zatem będzie mógł kontrolować wszystkie istotne (nowe) projekty inwestycyjne a zatem całą gospodarkę Iraku przez trzydzieści lat;;
2. Opisana w poprzednim punkcie sytuacja powoduje zagrożenia strategiczne dla interesów narodowych gdyż daje kontrolę także nad rurociągami, magazynami, miejscami przeróbki gazu itp.;
3. Kontrakt zaprzecza zapisom irackiej konstytucji bo powoduje zastaw dwóch istotnych pól naftowych;
4. Realnie ma to być kontrakt typu "Profit-Sharing Contract", ale w rzeczywistości jest to układ finansowy typu "Production Sharing Contracts" co też jest niezgodne z konstytucją;
5. Koszty tego projektu są niejasne (czasami mowa o 30 mld dolarów, czasami o 41 mld dolarów) a nie ma zewnętrznego realnego audytu tego kosztu;
6. Kontrakt zawiera klauzule, iż ewentualny wzrost cen (ponad pewien poziom) całkowicie da zyski inwestorom a nie Irakowi (kontrakty tego typu zawsze mają klauzule o podziale zysków w razie wzrostu cen ale kluczowym jest czy jest to podział 50:50, 10:90 czy 90:10)
7. Kontrakt wyłącza kluczowy organ czyli SOMO (State Oil Marketing Company) z handlu wydobyta ropą co formalnie podważa prawo budżetowe. SOMO formalnie działa w Iraku od 50 lat i jest wg prawa upoważnione do takiego handlu;
8. Praktycznie kontrakt powoduje to, iż pewne mniejsze pola naftowe nazywane także "swing fields" czyli mniejsze złoża gdzie indziej położone nie będą rozwijane bo ten monopolista sam będzie uruchamiał swoje dodatkowe wydobycie rugując z rynku mniejszych konkurentów;
9. Kontrakt jest wprost niezgodny z zasadami przetargowymi (nigdy nie było de facto pełnego przetargu na ten projekt tak, aby wszyscy zainteresowani mogli złożyć porównywalne oferty).

Raport tego eksperta krąży po Iraku i okolicy już od wielu miesięcy i wywołuje określone napięcia polityczne - tez był przyczyną trudności z utworzeniem nowego rządu irackiego - był spór o losy SIIP.

Można jednak postawić tezę, iż w zasadzie prawie wszyscy gracze w Iraku (poza Chinami i może Japonią) nie mają interesu w popieraniu projektu SIIP.

Dla USA uruchomienie takiego dodatkowego wydobycia to załamanie (dalsze) ich produkcji ropy z łupków. Dodatkowe 3 mln baryłek dziennie skutecznie zdołowałoby producentów w "republikańskich" stanach USA.

Dla Arabii Saudyjskiej projekt SIIP stanowi istotne zagrożenie. Arabia Saudyjska, dzięki stosowaniu systemu zatłaczania wody może regulować swoje wydobycie i łatwo obniżać je lub zwiększać w okresie gdy tego potrzebuje np. jest walka o rynek. A projekt dałby te same możliwości Irakowi, który w zasadzie jest kontrolowany przez szyitów i Kurdów, sunnici zostali odepchnięci od kluczowych decyzji władzy. Warto zauważyć, zę te dodatkowe wydobycie ropy naftowej odbywałoby się na terenach kontrolowanych w zasadzie przez szyitów irackich - ściśle powiązanych personalnymi kontaktami z Iranem. Zatem pewnego dnia, gdy projekt już ruszyłby to nagle to dodatkowe wydobycie znaleźć się może całkowicie pod kontrolą Iranu, głównego wroga Arabii Saudyjskiej.

Dla Iranu projekt z udziałem Exxona i chińskich firm lub tylko chińskich firm oznacza, iż ci gracze uzyskaliby decydowanie na 30 lat po wszystkich istotnych kwestiach w Iraku. Automatycznie wpływy Iranu uległyby zmarginalizowaniu a ponadto projekt dałby tyle środków, że i energetyka Iraku przestałaby być zależna od Iranu;

Federacja Rosyjska w ogóle nie jest zainteresowana wzmacnianiem Iraku i wyrzutem dodatkowej ropy na tym terenie. Wprost przeciwnie po cichu robi różne działania dla destabilizowania sytuacji. Niejasna jest sprawa tzw. 250 mln dolarów wypłaconych na rzecz pewnych konsultantów jako "prowizja". 16

Prowizja dotyczyła kwestii transakcji "zaliczki" 3 mld dolarów na dostawy ropy z Kurdystanu w 2017 i 2018. De facto była to spora pomoc dla sił kurdyjskich, które wtedy walczyły z islamistami w rejonie Mosulu. Z tej pożyczki "zamieniono" 1,8 mld dolarów nie na ropę ale na 60 % akcji w jedynym rurociągu eksportującym ropę z Kurdystanu Irackiego do Turcji. Kwota 250 mln dolarów była pokazana w rachunkach firmy w Singapurze RN Middle East Pte Ltd wg stanu na 31.12.2019 i następnie stała się publicznie znana.

Od kilku tygodni część parlamentarzystów irackich próbuje dojść gdzie podziała się "drobna" kwota 5 mld dolarów, którą rząd Iraku zapłacił "zaliczkowo" na rzecz pensji rządowych w Kurdystanie Irackim ale pod warunkiem, że dostanie z Kurdystanu "na południe" 250.000 baryłek ropy naftowej dziennie. Ropa ta jest potrzebna dla pracy rafinerii w Baiji, która w razie jej braku musi otrzymywać ropę "z południa" co automatycznie zmniejsza eksport morski z Iraku. Ponadto rafineria w Baiji jest dostosowana do ropy "z północy" dosyłanej rurociągiem a jakość ropy "z południa" nie jest identyczna. Przesył takich ilości ropy na południe automatycznie zmniejszyłby wysyłkę na północ do Turcji przez rurociąg gdzie zainwestował Rosneft.

Turcja także nie jest zainteresowana silnym rządem irackim ale raczej próbuje "przeciągnąć" na swoją stronę Kurdów irackich a najlepiej to chciałaby doprowadzić do rozpadu Iraku tak, aby go osłabić znacząco. Znana jest sprawa skandalu z 01.01.201417 dotyczącego dostaw broni dla islamistów i opozycjonistów w Syrii. Pomoc turecka (potwierdzona późniejszymi aresztowaniami dziennikarzy i osób, które próbowały zablokować te dostawy broni) uważa się za jedną z podstawowych przyczyn wybuchu wojny w Syrii i Iraku.

Silny Irak i to obejmujący Kurdystan Iracki to zagrożenie dla Turcji, która "skasowała" mu zasoby wody.

Izrael, który jest dalej także o dawna jest przeciwnikiem Iraku a społeczeństwo Iraku jest bardzo "antyizraelskie". 4% przyrost naturalny w Iraku to tysiące młodych ludzi, którzy marzą o kolejnej wojnie z Izraelem. To czego nie rozumie wielu obserwatorów tego regionu to fakt, iż większość młodych w Mezopotamii jest wychowana i święcie wierzy, ze tylko śmierć na wojnie jest zaszczytem dla muzułmanina. I bardzo pragną jakiejś kolejnej wojny, najlepiej właśnie z Izraelem. Ten gracz także nie jest zainteresowany wzmocnieniem Mezopotamii i stworzeniem tam silnego gospodarczo państwa.

Czy nowy premier Iraku działający od 6 maja 202018 da sobie radę? USA zamierzają zmniejszać swoje zaangażowanie w Iraku i wycofali w marcu 2020 sporo sił. Jednakże sugerują, że powinni się zjawić w jakiejś ilości ich sojusznicy. 19 Obecna administracja USA chciałaby "zastępowania" sił amerykańskich przez jednostki z innych krajów. 4 maja 2020 islamistom udało się skutecznie uszkodzić linie energetyczne w rejonie Diyala co dało wyrzucenie z sieci co najmniej 1000 MWe produkcji i wyłączenia prądu (czasowe) w Bagdadzie. 20 Moim zdaniem "wyjście" Amerykanów i osłabienie znaczące Iranu z powrotem wzmacniają sunnickich islamistów, którzy nie zostali wyeliminowani ale z powrotem zamierzają uderzać i przede wszystkim w energetykę.

Tego samego 4 maja 2020 Bank Światowy opublikował ciekawa analizę gospodarczą Iraku21. Pokazuje ona wiele słabych punktów a najważniejszy to brak inwestycji zagranicznych, poniżej 2 mld dolarów w roku 2019. Nawet "optymistyczna" prognoza Banku Światowego na lata 2021-2022 (gdzie założono cenę ropy naftowej z powrotem w rejonie 40 dolarów za baryłkę) nie daje szans na znalezienie rozwiązań inwestycyjnych:

(1036x473)

To co będzie się działo w Iraku ma pośredni wpływ na wiele innych kwestii międzynarodowych. Warto obserwować ten kraj i jego próby wyjścia z sytuacji gdzie "pomagający" mu niekoniecznie wcale chcą aby się podniósł na nogi.

10 maja 2020

Przypisy:

1 https://www.cire.pl/item,167744,2,0,0,0,0,0,energetyka-mezopotamii.html 24.08.2018

2 https://gov.krd/media/2148/consolidated_rcog_2019_public_report.pdf

3 https://oil.gov.iq/index.php?name=Pages&op=page&pid=77

4 http://www.rustocks.com/put.phtml/RSNT_4Q2019_IAS_consolidated_EN.pdf

5 http://www.karpowership.com/en/

6 https://www.iraq-businessnews.com/wp-content/uploads/2020/05/Will-Oil-price-dive-crash-the-Iraqi-economy...No_...-c.pdf

7 https://www.iraq-businessnews.com/wp-content/uploads/2020/04/Oil-Market-Collapse-Damages-the-Iraqi-Economy-and-Changes-Oil-Geopolitics.pdf

8 https://www.iraq-businessnews.com/2019/08/19/oil-ministrys-odious-contract-trap-with-exxonmobil/

9 https://iraqenergy.org/product/muddy-waters-iraqs-water-injection-needs-report/

10 https://www.qamarenergy.com/sites/default/files/Iraq%20Water%20Injection.pdf

11 https://docplayer.net/61520898-49-th-annual-iploca-convention-singapore-2015-open-general-meeting-high-pressure-water-transmission-systems.html , http://www.yasce.com/water-transmission-systems.html

12 https://www.researchgate.net/publication/320573822_The_use_of_seawater_in_mining

13 https://www.akhbaar.org/home/2019/8/261291.html

14 http://www.tellskuf.com/index.php/mq/83987-as174.html

15 http://www.sahat-altahreer.com/?p=49115

16 https://ekurd.net/russias-rosneft-paid-mystery-2020-03-03

17 https://en.wikipedia.org/wiki/2014_National_Intelligence_Organisation_scandal_in_Turkey

18 https://www.nytimes.com/2020/05/06/world/middleeast/iraq-prime-minister-mustafa-khadimi.html

19 https://www.al-monitor.com/pulse/originals/2020/05/pentagon-wait-coronavirus-invite-allies-iraq.html

20 https://www.wsj.com/articles/islamic-state-takes-fight-to-iraqi-security-forces-as-coalitions-ties-with-baghdad-fray-11588869096

21 http://documents.worldbank.org/curated/en/446201588465646751/pdf/Iraq-Economic-Monitor-Navigating-the-Perfect-Storm-Redux.pdf

Dodaj nowy Komentarze ( 0 )

DODAJ KOMENTARZ
Redakcja portalu CIRE informuje, że publikowane komentarze są prywatnymi opiniami użytkowników portalu CIRE. Redakcja portalu CIRE nie ponosi odpowiedzialności za ich treść.

Przesłanie komentarza oznacza akceptację Regulaminu umieszczania komentarzy do informacji i materiałów publikowanych w portalu CIRE.PL
Ewentualne opóźnienie w pojawianiu się wpisanych komentarzy wynika z technicznych uwarunkowań funkcjonowania portalu. szczegóły...

Podpis:


Poinformuj mnie o nowych komentarzach w tym temacie


PARTNERZY
PGNiG TERMIKA
systemy informatyczne
Clyde Bergemann Polska
PAK SERWIS Sp. z o.o.
ALMiG
GAZ STORAGE POLAND
GAZ-SYSTEM S.A.
Veolia
PKN Orlen SA
TGE
Savangard
Audax
Tauron
Tauron
DISE
BiznesAlert
Obserwatorium Rynku Paliw Alternatywnych ORPA.PL
Energy Market Observer
Gazterm
Innsoft



cire
©2002-2020
mobilne cire
IT BCE